Mediterrane en vooral Corsicaanse signaturen maken het album Vivu van het Corsicaans gezelschap L’ALBA tot een sensatie.

English version below

De Paghjella, de Corsicaanse zang, is de diepgewortelde, vocale meerstemmigheid die kenmerkend is voor het Franse eiland Corsica. De zang werd oraal overgeleverd en is nog steeds zeer populair, sterker nog, het is de identiteit van het eiland. Van origine was de muziek sacraal, die we aantreffen bij de groep A Filetta. Het gezelschap Barbara Fortuna zingt traditioneel repertoire en I Muvrini, van de broers Bernardini, mengen de Corsicaanse meerstemmigheid met popmuziek.

Het zesde album Vivu van de groep L’ALBA past goed in dit rijtje, want dit septet mengt de Corsicaanse meerstemmigheid met folk en aanverwante muziek. De opnames zijn gemaakt tijdens twee live-concerten in Kopenhagen en Corsica. Naast dat bijna alle musici zingen, spelen ze ook gitaar, viool, mandoline, mandola en harmonium. De muziek draagt een onmiskenbare Zuid-Europese signatuur in zich. Met een doorgewinterde muzikaliteit klinkt er naast Paghjella, de Corsicaanse zang, de morna (Kaapverdiaanse zang) in Ombrilume met een schitterende vioolsolo en gezongen melodie met fraaie versieringen. De klarinet valt op in Sempre Caru (met strelende samenzang) en Orizonte Rossu, waar de klarinet zelfs richting miroloi kleurt. De Grieks-Macedonische klaagzang, met zijn typische klarinet-melancholie die danst over repeterende ritmiek, aangevuld met viool-ornamenten. Zelfs Sefardische (oude Spaans-Joodse muziek) kleuring komt voorbij in Ancu Sfarente, naast de stuwende harmonieën op gitaar met mandoline solo-fragmenten in Di Carne e d’osse.

Meespelend is Un Ti Scurda di me. Een a-capella gezongen Corsicaans lied. Hier horen we na elk couplet de Picardische terts: het in mineur gezongen couplet dat eindigt in majeur en zorgt voor een mooi afrondingen van de melodische lijn. Een stijlkenmerk van de Corsicaanse meerstemmigheid.

Met veel zorg, liefde en aandacht worden de liederen uitgevoerd. De arrangementen zijn een aaneensluiting van uitgekristalliseerde bewerkingen waar alleen dát wordt gespeeld wat er werkelijk toe doet. De instrumenten vullen elkaar naadloos aan, stralen rust uit en versmelten tot een coherent geheel. Daarnaast zijn de vocalen zó Corsicaans, dat welke stijl er ook wordt gezongen, de Corsicaanse signatuur (met zijn karakteristieke vocale versieringen) door de muziek heen blijft klinken. Dat is niet alleen bijzonder, maar tilt L’ALBA ook met gemak naar een hoger plan!

English version

Mediterranean and especially Corsican signatures make the album Vivu by the Corsican group L’ALBA a sensation.

Paghjella is the Corsican harmonic singing. A deep-rooted vocal polyphony that is characteristic of the French island of Corsica. The song was passed down orally and remains very popular; in fact, it is the identity of the island. Originally, the music was sacred, as can be found in a group like A Filetta. The group Barbara Fortuna sings traditional repertoire, and I Muvrini, consisting of the Bernardini brothers, blends Corsican polyphony with pop music.

The sixth album Vivu by the group L’ALBA fits well into this lineup, as this septet blends Corsican polyphony with folk and related music. The recordings were made during two live concerts in Copenhagen and Corsica. In addition to almost all the musicians singing, they also play guitar, violin, mandolin, mandola, and harmonium. The music bears an unmistakable Southern European signature. With seasoned musicality, alongside Paghjella (Corsican chant), the morna (Cape Verdean chant) is heard in Ombrilume, featuring a brilliant violin solo and a sung melody with beautiful embellishments. The clarinet stands out in Sempre Caru (with caressing group singing) and Orizonte Rossu, where the clarinet even takes on a miroloi timbre. The Greek-Macedonian lament, with its typical clarinet melancholy dancing over repetitive rhythms, is complemented by violin ornaments. Even Sephardic (old Spanish Jewish music) coloring appears in Ancu Sfarente, alongside the driving guitar harmonies with mandolin solo fragments in Di Carne e d’osse.

Striking is also Un Ti Scurda di me. An a cappella Corsican song. Here, we hear the Picard third after every verse: the verse, sung in a minor key and ends in a major key, providing a beautiful conclusion to the melodic line. A stylistic hallmark of Corsican polyphony.

The songs are performed with great care, love, and attention. The arrangements are a succession of refined adaptations where only what truly matters is played. The instruments complement one another seamlessly, radiate tranquility and blend into a coherent music. Furthermore, the vocals are so Corsican that, no matter what style they sing, the Corsican signature (with its characteristic vocal ornaments) continues to resonate throughout the music. This is not only remarkable but also effortlessly takes te music of L’ALBA to a higher level!

  • L’ALBA: Vivu (Buda Musique/ Xango)

© Mattie Poels.