De Finse groep Melkutus Party brengt op hun album Mahti een bevlogen mix van Finse folk met elektronica.

English version below

De Finse kantele is een twinkelend mooi instrument dat je met zijn zacht, strelende klank niet verwacht in een mix van folk met elektronica. De kantele is een soort citer. Het snaarinstrument wordt met de vingers bespeeld, dus niet met lepeltjes, zoals bij het hakkebord of het cimbaal. De kantele komt, naast Finland, ook voor in diverse formaten in de Baltische staten, waar het instrument kokle, kannel of kankles wordt genoemd.

Het trio Melkutus Party bestaat uit zangeres en kantele musicus Jenni Venäläinen, Janne Storm die zorgt voor elektronische effecten en setara (snaarinstrument) speelt en percussionist (en elektronica) Tatu Viitala. Venäläinen is een gevierd kantele speelster. Haar doel is om (traditioneel georiënteerde) kantele-muziek naar het heden te vertalen. Zij geeft solo-optredens en bracht in 2023 een solo-album uit.

Alhoewel de kantele op Mahti soms wat verscholen ligt in brede lagen van een elektronische signatuur, blijft het instrument toch duidelijk aanwezig. Het zo typerende twinkelende, bijna engelachtig timbre geeft de muziek, naast de strakke en stuwende ritmes, een fraai humaan karakter. Dit is prachtig hoorbaar in Hiki. Een dans geïnspireerd op water: in de vorm van zweet, sauna en zwemmen en in de compositie Mantsi, waar de kantele solo klinkt. Sober een zinnenstrelend.

Alle stukken zijn gecomponeerd door Melkutus Party en refereren aan de folk, aan de Finse dansmuziek. De muziek heeft bezwerende, ritmische patronen, zoals in Tannsi. Een compositie vol tempo en klankkleurwisselingen, met een uitgesponnen melodie die met de lucht mêleert als een warm elektronisch bed.

In het titelstuk (van Venäläinen) klinkt fonetische zang (prachtig in de hoogte; zoals ook in het slot van Viktor) en wordt er op de kantele niet getokkeld, maar gestreken (met slag) gespeeld, tegen een pompende bas en strakke ritmiek, terwijl Sininen Salo opent met een rijke vocale kleuring, gevolgd door een ferm ritme met een repeterend kantele patroon. In Kiza klinkt de setara die samen met de ostinato gespeelde kantele (met ingenieuze percussie) en veel galm zorgt voor sferische muziek. Opvallend is ook Oi emoseni. Een lied met prachtige zang, dubbelstemmig in een dwingend ritme. Een vraag aan ‘de moeder’ om te helpen met het verwerken van de rouw.

De kantele is de ziel van de muziek van Melkutus Party. De melodieën zijn sober en liggen heerlijk in het gehoor, terwijl de elektronische begeleiding zorgt voor veelzijdige variaties waardoor er een gedegen vertaling ontstaat naar het heden. We kwamen de kantele al tegen bij Hannu Saha (traditioneel) en bij de elektronische cross-over van Timo Väänänen. Het instrument wordt verder ontwikkeld door Melkutus Party. Een intensieve ontwikkeling die dit fantastisch mooie instrument (nog) meer reikwijdte biedt, want dat is het meer dan waard.

English version

On their album Mahti, the Finnish group Melkutus Party delivers a spirited blend of Finnish folk and electronica.

The Finnish kantele is an instrument of sparkling beauty; with its soft, caressing tone, one might not expect to find it in a mix of folk and electronica. The kantele is a type of zither. It is a stringed instrument played with the fingers, different then the hammered dulcimer or cimbalom, which are played with small mallets. Beyond Finland, the instrument appears in various forms across the Baltic states, where it is known as the kokle, kannel, or kankles.

The trio Melkutus Party consists of vocalist and kantele player Jenni Venäläinen, Janne Storm (handling electronic effects and the setara string instrument), and percussionist (and electronics specialist) Tatu Viitala. Venäläinen is an acclaimed kantele player whose goal is to bring (traditional oriented) kantele music into the present day; she performs solo and released a solo album in 2023.

Although the kantele is sometimes tucked away within expansive layers of electronic sound on Mahti, the instrument remains clearly audible. Its signature sparkling, almost angelic timbre lends a beautiful, human quality to the music, complementing the tight, driving rhythms. This is wonderfully evident in Hik, a dance inspired by water in the forms of sweat, saunas and swimming and in the composition Mantsi, which features a kantele solo: understated yet sensuous.

All tracks were composed by Melkutus Party and draw upon folk traditions and Finnish dance music. The music features hypnotic, rhythmic patterns, such as those found in Tannsi. A composition full of tempo and timbral shifts, featuring an expansive melody that blends with the air like a warm electronic bed.

The title track (by Venäläinen) features phonetic vocals, beautiful in the upper register, much like the ending of Viktor and a kantele played with a bow rather than plucked, set against a pumping bass and tight rhythms; meanwhile, Sininen Salo opens with rich vocal textures, followed by a driving rhythm and a repeating kantele pattern. Kiza features the setara, which combined with an ostinato kantele part (and ingenious percussion) and heavy reverb creates an atmospheric soundscape. Oi emoseni is also striking: a song with beautiful dual-voice vocals and a compelling rhythm, a plea to the Mother for help in processing grief.

The kantele is the soul of Melkutus Party’s music. The melodies are understated and pleasing to the ear, while the electronic accompaniment provides versatile variations, effectively translating the sound into a contemporary context. We have previously encountered the kantele in the traditional work of Hannu Saha and the electronic crossover style of Timo Väänänen, Melkutus Party takes the instrument’s evolution a step further. It is an intensive process of development that grants this magnificent instrument even greater scope, something it richly deserves.

  • Melkutus Party: Mahti (Nordic Notes/ Xango)

© Mattie Poels.