De Italiaanse accordeonist Filippo Gambeta nam met zijn landgenoot, de gitarist Alessandro Scotto D’Aniello, het cross-over album Choropo op.

English version below

Filippo Gambetta past in het rijtje diatonische Italiaanse accordeonisten: Riccardo Tesi (folk), Ambrogio Sparagna (o.a. tarantella) en Claudio Prima. Gambetta is een verfijnd accordeonist met altijd een vrolijke, optimistische en levendige inslag. Bovendien is hij steeds op zoek naar de randen van folkmuziek, die hij nu opzoekt in Brazilië, samen met gitarist Alessandro Scotto D’Aniello.

Op zijn nieuwe album Choropo speelt hij naast diatonische accordeon, ook percussie en bandolim. Een soort Braziliaanse mandoline die veel gebruikt wordt in de choro. Een overwegend instrumentale, virtuoze stijl, met veel improvisatie over een zeer gangbaar akkoordenschema. De joropo is een (dans)stijl uit Venezuela die gespeeld wordt op harp, gitaar en percussie. Een dans in een 3-tels maat, tegen een 2-tels maat, waardoor de muziek polyritmisch wordt. Een prachtig coherente mix van Spaanse en Afrikaanse invloeden.

Voeg de choro en de joropo samen en je komt terecht bij het album Choropo terecht. Een CD waarop ze worden bijgestaan door zeven gastmusici op tamboerijn, elektrisch piano, sopraan sax, fluit en klokkenspel.

Het resultaat is repertoire dat zich moeiteloos door de choro (Nany) en joropo (Pa’oriente, compay) beweegt. Zoals het virtuoze Nicolasito/El Porfiao (choro), dat met zijn instrument- en solo-wissellingen indrukwekkend is en afsluit met een perfect unisono-slot. Naast werken van Colombo, Volcan/Muñoz en Valderrama, staan er ook eigen composities op van Gambetta en Scotto D’Aniello, zoals Upupa waarin Gambetta bewijst dat melodie, gedurfde akkoordkeuze en arrangement (gebruik van twinkelend klokkenspel) prachtig samengaan. Net zoals Andorinhões. Een werk dat moeiteloos past binnen het choro-repertoire. Terwijl Scotto D’Aniello’s Baião Miditerrao zelfs kenmerken van de forro (noord-Braziliaanse stijl) in zich draagt met gebruik van de triangel en fraai aflopende harmonieën in het 2de deel.

Het album sluit af met Tarantatre. Een ingenieuze mix van forro, choro en de indrukwekkende Zuid-Italiaanse tarantella. De snelle, traditionele dans (in 6/8ste), die er voor moest zorgen dat je het gif van de tarantella-spin uit je lijf zweette, door snel en opzwepend te dansen.

De muzikale ontdekkingstocht die Filippo Gambetta en Alessandro Scotto D’Aniello aangaan op hun album, biedt een hele nieuwe kijk op Zuid-Amerikaanse stijlen, die op organische en originele wijze worden verweven tot een nieuwe stijl: Choropo.

English version

Italian accordionist Filippo Gambeta recorded the crossover album Choropo with his compatriot, guitarist Alessandro Scotto D’Aniello.

Filippo Gambetta fits into the ranks of Italian diatonic accordionists: Riccardo Tesi (folk), Ambrogio Sparagna (including tarantella), and Claudio Prima. Gambetta is a refined accordionist with an always cheerful, optimistic, and lively disposition. Moreover, he is constantly searching for the fringes of folk music, which he is now exploring in Brazil together with guitarist Alessandro Scotto D’Aniello.

On his new album Choropo, alongside the diatonic accordion, he plays percussion and the bandolim. The bandolim is a type of Brazilian mandolin widely used in choro. It is a predominantly instrumental, virtuosic style with a great deal of improvisation over a (very) common chord progression. Joropo is a (dance) style from Venezuela played on harp, guitar, and percussion. A dance in a 3-beat time signature against a 2-beat time signature, making the music polyrhythmic. A beautifully coherent mix of Spanish and African influences.

Combine the choro and the joropo and you arrive at the album Choropo. A CD on which they are accompanied by seven guest musicians on tambourine, electric piano, soprano saxophone, flute, and glockenspiel.

The result is a repertoire that moves effortlessly through the choro (Nany) and joropo (Pa’oriente, compay). Such as the virtuosic Nicolasito/El Porfiao (choro), which is impressive with its instrument and solo changes and concludes with a perfect unison ending. In addition to works by Colombo, Volcan/Muñoz and Valderrama, the album also features original compositions by Gambetta and Scotto D’Aniello, such as Upupa, in which Gambetta demonstrates that melody, bold chord choices and arrangement (using twinkling glockenspiel) combine beautifully. Just like Andorinhões, a work that fits effortlessly within the choro repertoire. Meanwhile, Scotto D’Aniello’s Baião Miditerrao even incorporates characteristics of forro (a Northern Brazilian style), the use of the triangle and beautiful descending harmonies in the second movement.

The album concludes with Tarantatre. An ingenious mix of forro, choro, and the impressive Southern Italian tarantella. The fast, traditional dance (in 6/8 time), intended to ensure you sweated the venom of the tarantella spider out of your body by dancing fast and exhilaratingly. The musical journey of discovery that Filippo Gambetta and Alessandro Scotto D’Aniello embark on their album offers a whole new perspective on South American styles, which are organically and originally woven into a new style: Choropo.

  • Filippo Gambetta / Alessandro Scotto D’Aniello: Choropo (Visage Music/Xango)

© Mattie Poels.