Op onnavolgbare wijze interpreteert componist en dirigent Leonardo García-Alarcón het lijdensverhaal van Jezus volgens Judas in La Passione di Gesù.

English version below

De Argentijnse musicus Leonardo García-Alarcón (1976) studeerde piano in zijn geboorteland. Op zijn 21ste verhuisde hij naar Genève waar hij muziektheorie en klavecimbel studeerde. In 2005 richt hij zijn ensemble Cappella Mediterranea op en wordt chefdirigent en artistiek leider van het Chœur de Chambre de Namur (Kamerkoor van Namen, België). Tegenwoordig werkt hij over de hele wereld, waar hij nieuwe en oude (opera)werken dirigeert en doceert hij zang en klavecimbel aan de barokafdeling van het Conservatorium in Genève.

García-Alarcón componeerde het werk La Passione di Gesù. Het is een groots oratorium en een herinterpretatie van het lijdensverhaal van Jezus volgens het evangelie van Judas. Een evangelie waarin Judas niet wordt gezien als de verrader, maar als de enige leerling die Jezus begreep.

Met zijn Cappella Mediterranea en Chœur de Chambre de Namur brengt componist en dirigent Leonardo García-Alarcón dit werk op innovatieve wijze tot leven. De innovatieve zit hem vooral in de polyfone aanpak die zowel Renaissance- en Barok-georiënteerd is maar ook duidelijk eigentijdse kenmerken heeft, met het gebruik van ferme dissonanten en ritmiek, zoals bijvoorbeeld in Il Terremoto.

Het werk is een ode aan de vocale polyfonie in het algemeen, die in al zijn schakeringen voorbij komt. Vaak in korte fragmenten die zich razendsnel afwisselen, waardoor je als luisteraar alert moet blijven. Dat maakt de composities boeiend en avontuurlijk. Eigenlijk is La Passione di Gesù één grote compositie waar de delen in elkaar overlopen. Dus geen losse aria’s, koralen, intermezzo’s etc., maar één doorlopend werk dat je als een warme deken meeneemt door de vocale geschiedenis.

De combinaties van bandoneon, harp en percussie zijn uniek. Dit aangevuld met Zuid-Amerikaanse ritmes geeft de muziek een fantastisch werelds metier, prachtig hoorbaar in La Colpevolezza Degli Apostoli, waar solisten worden ondersteund door koor en ritmisch orkest dat eindigt met een picardische terts (majeur-einde van een mineur-werk). Werkelijk magisch. Iets soortgelijks klinkt er ook in Chacarera de Santiago. Een Argentijnse dans die hier ritmisch wordt uitgevoerd met vurig vocaal- en strijkers-werk, gevolgd door Zamba Argentina. De zamba is een rustige dans, dit in tegenstelling tot de chacarera-parendans. Hier in een magische cohesie uitgevoerd door tenor-duo, cello en percussie. Dit in contrast met bijvoorbeeld het openingswerk La Profezia, de aankondiging. Vanuit de verte door 2 sopranen gezongen, unisono werk met een maagdelijke schoonheid.

In Incredulti degli Apostoli klinkt een fraaie fusie van Renaissance muziek met een hedendaagse vocale acrobatiek, aangevuld met koor en orkest (met o.a. de prachtige Viola da Gamba). Zelfs het timbre van blues komt voorbij in Blues. Een werk waar de tenor-solo wordt ondersteund door o.a. trombone, klarinet en slagwerk, gevolgd door Gospel, met een rijk polyfoon-Poulenc-timbre. Terwijl in Maldictio Judae een duidelijke fugatische Bach-invloed hoorbaar is, zij het dan in een Zuid-Amerikaans metier. Bijzonder is het gebruik van vibrafoon die als een 2de stem de wijde sopraan-melodie spaarzaam ondersteund waardoor deze in diepgang stijgt. Gevolgd door Il Sepolcro vuoto. Een melodie met aflopende chromatiek waardoor we weer de klankkleur van Francis Poulenc kunnen waarnemen.

De uitvoeringen zijn van grote klasse. De vocalisten zingen met voelbaar organische souplesse, wat niet eenvoudig is in deze dubbel-gelaagde composities. De timbres wisselen soms zo snel, dat je als (koor)vocalist en instrumentalist zeer snel moet schakelen om de juiste klankkleur te pakken. Daar heb je uitstekende musici voor nodig die niet alleen snel kunnen schakelen maar ook meteen de juiste intensiteit raken, die onontbeerlijk is. Als luisteraar wordt er ook wel wat van je gevraagd. Maar wie de tijd neemt om er rustig voor te gaan zitten en rustig te luisteren, wordt betoverd door een veelzijdig religieus werk dat met zijn rijke muzikale invalshoeken een unieke ervaring is. Het prachtig begeleidende boekje, waarin alle teksten in 3 talen zijn afgedrukt, aangevuld met achtergrond info en foto’s, zal daar zeker bij helpen.

English version

Composer and conductor Leonardo García-Alarcón interprets the Passion of Jesus according to Judas in La Passione di Gesù in an inimitable manner.

The Argentine musician Leonardo García-Alarcón (1976) studied piano in his native country. At the age of 21, he moved to Geneva, where he studied music theory and harpsichord. In 2005, he founded his ensemble Cappella Mediterranea and became chief conductor and artistic director of the Chœur de Chambre de Namur (Chamber Choir of Namur, Belgium). Today, he works all over the world, conducting new and old (opera) works and teaching singing and harpsichord at the Baroque department of the Geneva Conservatory.

García-Alarcón composed La Passione di Gesù. It is a grand oratorio and a reinterpretation of the Passion of Jesus according to the Gospel of Judas. A Gospel in which Judas is not seen as the betrayer, but as the only disciple who understood Jesus.

With hisCappella Mediterranea and Chœur de Chambre de Namur, composer and conductor Leonardo García-Alarcón brings this work to life in an innovative way. The innovation lies primarily in the polyphonic approach, which is both Renaissance- and Baroque-oriented but also clearly possesses contemporary characteristics, with the use of firm dissonances and rhythm, like, for example, in Il Terremoto.

The work is an ode to vocal polyphony in general, which appears in all its nuances. Often in short fragments that alternate at lightning speed, requiring the listener to remain alert. This makes the compositions captivating and adventurous. Essentially, La Passione di Gesù is a large composition where the passages flow into one another. So, no separate arias, chorales, intermezzos, etc., but one continuous flowing work that carries you through vocal history like a warm blanket. The combinations of bandoneon, harp, and percussion are unique. Supplemented by South American rhythms, this gives the music a fantastic, worldly character, beautifully audible in La Colpevolezza Degli Apostoli, where soloists are supported by a choir and rhythmic orchestra that ends with a Picardy third (a major ending of a minor work). Truly magical. Something similar can also be heard in Chacarera de Santiago. An Argentine dance performed rhythmically here with fiery vocal and string work, followed by Zamba Argentina. The zamba is a calm dance, in contrast to the chacarera partner dance. Here, it is performed with magical cohesion by a tenor duo, cello, and percussion. This contrasts, for example, with the opening work La Profezia, the announcement. Sung from a distance (with reverberation) by two sopranos. An unison work of virginal beauty.

In Incredulti degli Apostoli, a beautiful fusion of Renaissance music with contemporary vocal acrobatics is heard, complemented by choir and orchestra (including the magnificent Viola da Gamba). Even the timbre of the blues makes an appearance in Blues, a work in which the tenor solo is supported by trombone, clarinet, and percussion, among others, followed by Gospel, with a rich polyphonic Poulenc timbre. Meanwhile, in Maldictio Judae, a clear fugal Bach influence is audible, albeit in a South American style. Particularly noteworthy is the use of the vibraphone, which, playing a second voice, sparingly supports the expansive soprano melody, increasing its depth. This is followed by Il Sepolcro vuoto, a melody with descending chromaticism that once again allows us to perceive the timbre of Francis Poulenc.

The performances are of high quality. The vocalists sing with palpable organic suppleness, which is not easy in these double-layered compositions. The timbres sometimes change so rapidly that, as a (choir) vocalist and instrumentalist, you have to switch gears very quickly to capture the right timbre. This requires excellent musicians who can not only switch gears quickly but also immediately strike the right intensity, which is indispensable. As a listener, quite a bit is also asked of you. But whoever takes the time to sit down quietly and listen carefully, will be enchanted by a multifaceted religious work that, with its rich musical perspectives, is a unique experience. The beautiful accompanying booklet, in which all texts are printed in three languages, supplemented with background information and photos, will certainly help with this.

  • Leonardo García-Alarcón / Cappella Mediterranea / Chœur de Chambre de Namur & solisten: La Passione di Gesù (Outhere Music)

© Mattie Poels.