Op zijn album The hat with the grin and the chuckle laat de Amerikaanse bandoneonist en componist Ben Thomas een rijk tango-metier horen.

English version below

In 2006 startte Thomas met het bespelen van de bandoneon, reisde naar Argentinië om te werken in-het-land-van-de-tango met tango-musici, waar hij zelfs te horen was in Piazzolla’s tango-opera Maria de Buenos Aires. Daarnaast speelt hij vibrafoon en percussie en is hij de componist van alle stukken op zijn nieuwe album The hat with the grin and the chuckle, waarop hij wordt bijgestaan door pianist Gabe Hall-Rodrigues, klarinettist Eric Likkel, bassist Steve Schermer en de violiste Laura Coronel en Elizabeth Phelps.

In de jaren ’50 ontwikkelde Astor Piazzolla de tango van dans- naar luistermuziek. Naast kenmerken van de traditionele tango voegde hij kenmerken toe van klassieke muziek en jazz. Hij componeerde nieuw werk dat nu werd uitgevoerd in een theaterzaal, waar het publiek niet danste, maar luisterde naar de Nuevo Tango.

Het ensemble van Ben Thomas speelt soortgelijke muziek, al voegt hij (nog meer) nieuwe stijlen en kleuren toe, die zijn composities in een breder tango-perspectief plaatsten. Zo heeft het titelstuk The hat with the grin and the chuckle een fraai en warme tango-timbre, maar horen we ook jazz-elementen, filmische & impressionistische chromatiek en onverwachte harmonische wendingen. Mooie avontuurlijke en verhalende compositie met unisono passages van piano (linkerhand) en contrabas. Op deze compositorische werkwijze borduurt Thomas voort in Eric’s Vals. Inderdaad een 3-tels, waar de klarinet prachtig excelleert, omlijst door de violen. Een compositie die zich langzaam ontvouwt in een indrukwekkende doorwerking met maat- en tempo-wisselingen en afwisselende instrumentatie, gevolgd door een virtuoze vibrafoon- en speelse klarinetsolo.

De composities van Thomas zitten vol beweeglijke structuren, zoals we die horen in Other Afternoons Een werk dat gebouwd is op complementair samenspel, waar de piano (samen met de bas en bandoneon) een cruciale rol in speelt, met ostinato ritmiek in de vibrafoon- en piano-solo vol jazz-akkoorden (hier en daar modaal). Terwijl in Valley Shroud ‘huilende’ strijkers (met flageolet-tonen) klinken, gevolgd door een schitterende klassieke benadering van de tango: waar de lage bas- en piano-tonen heerlijk ronken, overgoten met bandoneon-thematiek, gelardeerd met lange strijkers-tonen, geserveerd in diverse tempi.

De CD The hat with the grin and the chuckle (De hoed met de grijns en het gegiechel) wordt opgedragen aan Thierry Rautureau. De in 2023 overleden Franse chef-kok die een inspirator was voor moderne Franse keuken. Een prachtige metafoor voor Ben-Thomas’-tango-ontwikkeling, die de tango verder ontwikkelt waar Piazzolla begin jaren ’90 stopte.

English version

On his album The Hat with the Grin and the Chuckle, American bandoneonist and composer Ben Thomas showcases a rich tango artistry.

Thomas began playing the bandoneon in 2006, traveled to Argentina to work in the land of tango with tango musicians, where he even performed in Piazzolla’s tango opera Maria de Buenos Aires. Additionally, he plays vibraphone and percussion and is the composer of all the pieces on his new album The Hat with the Grin and the Chuckle, on which he is joined by pianist Gabe Hall-Rodrigues, clarinetist Eric Likkel, bassist Steve Schermer and violinists Laura Coronel and Elizabeth Phelps.

In the 1950s, Astor Piazzolla developed tango from dance music into listening music. Alongside features of traditional tango, he added characteristics of classical music and jazz. He composed new compositions which were performed in a theater hall, where the audience did not dance, but listened to the Nuevo Tango.

Ben Thomas’s ensemble plays similar music, although he adds (even more) new styles and colors that place his compositions in a broader tango perspective. For instance, the title piece The hat with the grin and the chuckle has a beautiful and warm tango timbre, but we also hear jazz elements, cinematic & impressionistic chromaticism, and unexpected harmonic twists. A beautiful, adventurous, and narrative composition with unison passages of piano (left hand) and double bass.Thomas builds upon this compositional approach in Eric’s Vals. Indeed a three-beat piece, in which the clarinet excels beautifully, framed by the violins. A composition that slowly unfolds into an impressive development with time signature and tempo changes and varied instrumentation, followed by a virtuoso vibraphone and playful clarinet solo.Thomas’s compositions are full of fluid structures, such as those we hear in Other Afternoons. A work built on complementary interplay in which the piano (along with the bass and bandoneon) plays a crucial role, featuring ostinato rhythms in the vibraphone and piano solos full of jazz chords (sometimes modal). Meanwhile, in Valley Shroud, ‘weeping’ strings (with flageolet tones) are heard, followed by a brilliant classical approach to the tango: where the low bass and piano notes lovely rumble, drenched in bandoneon themes, interspersed with long string notes, served in various tempi.

The CD The hat with the grin and the chuckle is dedicated to Thierry Rautureau, the French head chef who passed away in 2023. He was an inspiration for the modern French cuisine. A beautiful metaphor for Ben Thomas’ development of the tango, which he develops further where Piazzolla stopped in the early 90s.

  • Ben Thomas: The hat with the grin and the chuckle (Origin records)

© Mattie Poels.