Met rauw gitaarwerk schuurt de Amerikaanse gitarist Charlie Ballantine tegen de jazz, blues, pop en folk aan.
English version below
Als zoon van een bluesgitarist, groeit Charlie Ballentine op in een muzikaal gezin. Hij leert de muziek kennen van The Beatles, The Beach Boys, Bob Dylan, The Band en verbreedt zijn muzikale spectrum tijdens zijn studie aan de Jacobs School of Music aan de Indiana University. Een opleiding waar musiceren/ samenwerken een van de kerndoelen is en waar hij bassist Quinn Sternberg leert kennen, die nu meespeelt op zijn nieuwe album East by Midwest. Het trio is verder uitgebreid met multi-drummer Dan Weiss.
Ballantine heeft een brede muzikale perceptie. Hij speelt de muziek waar hij van houdt. Veel stijlen komen voorbij die hij kleurt met een fuzzy-vervormd gitaarrandje zoals we dat ook kennen van John Scofield, al brengt Ballantine een ietwat dikkere laag aan. Ook het gebruik van tremolo (met galm) is een kenmerk van zijn gitaarsound, dat we veelvuldig tegenkomen bij gitarist Bill Frisell.
Wat naast de sound van zijn gitaar nog het meest opvalt is zijn thematische aanpak. Hij is een beheerst musicus die zorgvuldig zijn noten kiest en ze vervolgens speelt als ‘zingende’ melodieën. Hij neemt de luisteraar echt mee in zijn improvisaties, waarin hij met verve zijn muzikaal verhaal vertelt.
Hij opent met twee eigen stukken die qua harmonieën fraai tegen de popmuziek aanleunen, waarover hij gedreven en vloeiend soleert. Dat verandert in Monk’s Trinkle Tinkle, waar dissonante akkoorden en dito solo strak het spectrum kleuren, gevolgd door een bassolo.
Het spel tussen de drie musici is coherent waarbij het drumwerk van Dan Weiss opvalt. Hij is een muzikant die geen blad voor de mond neemt. Hij laat zijn instrumenten welluidend klinken. Op organische wijze verbindt hij gitaar en bas met elkaar en verlaat zo af en toe het ritme (met tegenritmiek) en gaat heerlijk los in de classic Strawberry Fields Forever (Beatles) over de tremolo-klanken van de gitaar. Ook in Modern Bohemian geeft hij de muziek een enorme drive, die uitmondt in een drumsolo, waarin hij strak wordt ondersteund in ostinato ritmiek van gitaar en bas.
De drie lagen in Tomorrow Never Know bieden weer een heel nieuw perspectief. Hier improviseren alle drie de musici, waarbij Ballantine de volume-knop van zijn gitaar steeds open&dicht draait en je zodoende de attack van de toon niet hoort. Hierdoor glijdt de toon als het ware de muziek binnen dat een mooi en vervreemdend effect geeft en licht psychedelisch werkt, levendig ondersteund door ferme basloopjes en gemêleerd drumwerk. In When will the Blues leave klinkt Be-Bop-Rock. Een energieke uitvoering, in (jazz) swing-timing, geheel met lopende bas en veel cimbaal-werk op de drums.
Charlie Ballantine is een veelzijdig en vakkundige muzikant die met zijn trio popmuziek integreert in de geïmproviseerde muziek en vanuit de geïmproviseerde muziek de pop assimileert. Hierdoor gaat de muziek beide kanten op en ontstaat er een evoluerende stijl die zowel de jazz- als de popliefhebber zal aanspreken.
English version
In lovely way the American guitarist Charlie Ballantine leans against jazz, blues, pop, and folk with raw guitar work.
As the son of a blues guitarist, Charlie Ballantine grew up in a musical family. He was introduced to the music of The Beatles, The Beach Boys, Bob Dylan and The Band, and broadened his musical spectrum during his study at the Jacobs School of Music at the Indiana University. An education where playing music/collaboration is one of the core goals and where he met bassist Quinn Sternberg, who now plays on his new album East by Midwest. The trio has been further expanded with multi-drummer Dan Weiss.
Ballantine has a broad musical perception. He plays the music he loves. Many styles pass by, which he colors with a fuzzy, distorted guitar edge, as we also know from John Scofield, although Ballantine adds a slightly thicker layer. The use of tremolo (with reverb) is also a hallmark of his guitar sound, which we frequently encounter with guitarist Bill Frisell.
Besides the sound of his guitar, what stands out most is his thematic approach. He is a controlled musician who carefully selects his notes and then plays them as ‘singing’ melodies. He truly takes the listener along in his improvisations, in which he tells his musical story with verve.
He opens with two of his own pieces that lean beautifully towards pop music in terms of harmonies, over which he solos with drive and fluidity. That changes in Monk’s Trinkle Tinkle, where dissonant chords and a similarly dissonant solo tightly color the spectrum, followed by a tight bass solo.
The interplay between the three musicians is coherent. Dan Weiss’s drumming standing out. He is a musician who does not mince words. In a organic way he connects guitar and bass and makes his instruments sound sonorous. Occasionally he deviates from the rhythm (with counter-rhythms), and lets loose delightfully in the classic Strawberry Fields Forever (Beatles) over the tremolo sounds of the guitar. In Modern Bohemian, too, he gives the music an enormous drive, culminating in a drum solo in which he is tightly supported by the ostinato rhythms of guitar and bass.
The three layers in Tomorrow Never Know offer yet another entirely new perspective. Here, all three musicians improvise, while Ballantine constantly turns the volume knob of his guitar on and off, so that you do not hear the attack of the tone. As a result, the tone nicely slides into the music, creating a beautiful and alienating effect that feels slightly psychedelic, vividly supported by firm bass lines and mixed drumming. When will the Blues leave sounds like Be-Bop-Rock. An energetic performance, in (jazz) swing timing, complete with walking bass and plenty of cymbal work on the drums.
Charlie Ballantine is a versatile and skilled musician who, with his trio, integrates pop music into improvised music and assimilates improvised into pop music. As a result, the music goes in both directions, creating an evolving style that will appeal to both jazz and pop lovers.
- Charlie Ballantine: East By Midwest (Origin Records)
© Mattie Poels.
Geen reacties