Het Vlaamse folkkwintet Warmoes geeft de folkmuziek een ferme zet-in-de-rug en verbindt het met diverse stijlen.

English version below

Warmoes werd opgericht in 2001 in het Belgische Gooik, ten westen van Brussel. De titel van hun debuut-album De Binnenbuiten is een prachtige metafoor voor de muzikale aanpak van dit 5-tal. De muziek is gecomponeerd vanuit het folk-idioom, waar diverse pop-georiënteerde zijpaden worden met verve bewandeld.

De groep bedient zich van piano, bouzouki, accordeon, sax, whistle, (contra)bas en percussie. Overzichtelijke thema’s worden voorzien van uitgekiende arrangementen, waarbij accordeon en vooral piano de basisinstrumenten zijn. Het zijn de verschillende instrument-combinaties, accenten, tegenmelodieën en gebruik van ritme die de muziek van Warmoes zo fraai kleurt. Zo is het snelle (in 16de noten) thema in Nachtvorst een mooi voorbeeld. Hier wordt de melodie door piano en later door accordeon en fluit gespeeld, met een B-gedeelte met legato akkoorden, met vervolgens een korte piano-solo, waar de blues en zelfs even de jazz even om de hoek komen kijken. Terwijl Orlando, met zijn repeterend (cross-rhythm) thema, een fascinerende klezmer-kleur laat horen. Een soortgelijke speling met ritme vind je ook terug in Fiets Jig, dat eindigt in een ferme 6/8ste maat, die (dans-gewijs) best wat langer had mogen duren. Prachtig is de afsluiter Radiator Jig dat met zijn timbre (en fonetische zang) doet denken aan de muziek van de legendarische, Bretonse folkgigant Alan Stivell.

Alhoewel de folk het kernpunt van hun muziek is, keert het 5-tal deze stijl heerlijk binnenstebuiten. Het kenmerk daarbij is de opbouw. De stukken zijn een patchwork van passages die elkaar afwisselen, afbreken, aanvullen en weer opbouwen. Een zoektocht met experimenten die worden gebracht in een openhartige en vakkundige bevlogenheid, waarmee Warmoes bewijst dat het wars is van stijlen. En juist deze (d)warsheid is precies wat hun muziek zo interessant maakt.

English version

The Flemish (Belgium) folk quintet Warmoes gives folk music a firm boost and connects it with various styles.

Warmoes was founded in 2001 in Gooik, Belgium, west of Brussels. The title of their debut album, De Binnenbuiten (Inside out), is a beautiful metaphor for the musical approach of this five-piece band. The music is composed within the folk idiom, but various pop-oriented side paths are explored with verve.

The group utilizes piano, bouzouki, accordion, saxophone, whistle, (double) bass, and percussion. Clear themes are provided with sophisticated arrangements, with the accordion and especially the piano serving as the basic instruments. It is the various instrument combinations, accents, counter-melodies, and use of rhythm that color Warmoes’ music so beautifully. For instance, the fast (in 16th notes) theme in Nachtvorst is a fine example. The melody is played by piano and later by accordion and flute, featuring a B-section with legato chords, followed by a short piano solo where the blues and even jazz briefly make an appearance. Meanwhile, Orlando, with its repeating (cross-rhythm) theme, reveals a fascinating klezmer feel. A similar play with rhythm can also be found in Fiets Jig, which ends in a firm 6/8 time signature that (dance-wise) could have lasted quite a bit longer. The closing piece, Radiator Jig, is beautiful; its timbre (and phonetic vocals) is reminiscent of the music of the legendary Breton folk giant Alan Stivell.

Although folk is the core of their music, the quintet delightfully turns this style inside out. The hallmark of this is the structure. The pieces are a patchwork of passages that alternate, break off, complement and build up again. An experimental quest delivered with candid and skillful passion, through which Warmoes proves it is averse to styles. And it is precisely this contrariness that makes their music so interesting.

  • Warmoes: De Binnenbuiten (TradRecords/ Xango)

© Mattie Poels.