Harpist en muzikaal-meesterverteller Joost Willemze laat de harp schitteren in een rijke signatuur op zijn album Rhapsodos.

English version below

Willemze heeft ervoor gekozen de harp als klassiek instrument te benaderen met werken die (speciaal en soms in zijn opdracht) voor harp zijn gecomponeerd. Dit in tegenstelling tot Andreas Vollenweider en Remy van Kesteren die pop implementeren in hun muziek of Lavinia Meijer die muziek van Phillip Glass bewerkte voor harp.

De metafoor Rhapsodos is zo beeldend als de muziek die Joost Willemze speelt. Rhapsodos waren de Griekse verhalenvertellers, die onderweg waren, verhalen vertelden en deze aanvulden en verfijnden met eigen bevindingen.

Willemze (1996) is ook onderweg als muzikaal, begaafd verhalenverteller. Hij heeft een bijzonder verfijnde instrumentbeheersing, waarmee hij de luisteraar meeneemt in een breed scala aan timbres en klankkleuren. Zijn uitvoeringspraktijk is zo gedetailleerd, met organische rallentando’s, crecendo’s en diminuendo’s, dat je bijna vergeet hoe knap en virtuoos hij speelt. Zo brengt hij de impressionistische signatuur in Rhapsodie (met subtiel flageolet-tonen in het slot) en Me-de-a (met mooie polyritmiek) met een warm touché, die de harpklank laat zweven, waarbij arpeggio’s de thema’s elkaar aanvullen en versterken. Dat in tegenstelling tot Trois Moments d’Orphee, waar dissonante akkoorden, rappe harmonieën en vooral stiltes een spannende schakering vormen, waar thema en begeleiding fraai contrasteren en complementeren.

De harp blijft het middelpunt van de muziek, ook in de compositieopdracht Event Horizon: the point of no return van Ramin Amin Tafreshi en Soheil Shayesteh. Een werk waar elektronica het Orpheus en Euridice-verhaal ondersteund en een spannende, dubbele laag geeft aan de compositie. Om vervolgens terug te keren naar ‘klassieker’ werk, waarbij hij de harp laat stralen in de driedelige Suite Galatique. In Toccata (van Guillaume Connesson) zijn de cross rhythms die het werk een geweldige twist bezorgen, waarbij de 1ste tel steeds verschuift en je het gevoel krijgt mee te dansen en te zweven op de muziek. In de 4-delige Around the Clock Suite wordt de dag muzikaal belicht vanuit de middag-avond-nacht-ochtend harmonische optiek. Het slotstuk The Colorado Trail (Marcel Grandjany) is een innemende compositie die schittert in een fascinerende mix van pentatonisch-impressionisme, met een verbluffend slot, waar snelle arpeggio’s het thema bloemrijk versieren.

Joost Willemze is een begenadigd musicus die met virtuositeit en hartstocht zijn muziek uitvoert, waaruit een groot vakmanschap en vakbekwaamheid spreekt.

English version

Harpist and musical master storyteller Joost Willemze lets the harp shine in a rich signature on his album Rhapsodos.

Willemze has chosen to approach the harp as a classical instrument with works composed specifically for the harp (and sometimes commissioned by him). This is in contrast to Andreas Vollenweider and Remy van Kesteren, who incorporate pop into his music, or Lavinia Meijer, who arranged music by Philip Glass for harp.

The metaphor of Rhapsodos is as evocative as the music Joost Willemze plays. Rhapsodos were the Greek storytellers who traveled, told stories, and supplemented and refined them with their own insights.

Willemze (1996) is also on the move as a musical, gifted storyteller. He possesses a particularly refined command of the instrument, with which he takes the listener into a wide range of timbres and sound colors. His performance practice is so detailed, with organic rallentandos, crecendos, and diminuendos, that you almost forget how skillfully and virtuously he plays. For instance, he brings the impressionistic signature to Rhapsody (with subtle flageolet tones in the finale) and Me-de-a (with beautiful polyrhythms) with a warm touch that makes the harp sound float, where arpeggios complement and reinforce the themes. This is in contrast to Trois Moments d’Orphee, where dissonant chords, rapid harmonies, and especially silences form an exciting gradation, where theme and accompaniment contrast and complement each other beautifully.

The harp remains the focal point of the music, also in the commissioned composition Event Horizon: the point of no return by Ramin Amin Tafreshi and Soheil Shayesteh. A work in which electronics support the Orpheus and Eurydice story and lend an exciting, dual charge to the composition. But the he returns to ‘classic’ work, where he lets the harp shine in the three-part Suite Galatique. In Toccata (by Guillaume Connesson), it is the cross rhythms that give the work a tremendous twist, with the first beat constantly shifting and giving you the feeling of dancing along and floating on the music. In the 4-part Around the Clock Suite, the day is musically illuminated from the afternoon-evening-night-morning harmonic perspective. The final piece, The Colorado Trail (Marcel Grandjany), is a captivating composition that shines in a fascinating mix kind of pentatonic impressionism, with a stunning conclusion, where fast arpeggios floridly adorn the theme.

Joost Willemze is a gifted musician who performs his music with virtuosity and passion, demonstrating great craftsmanship and skill.

  • Joost Willemze: Rhapsodos (7 Mountain Records)

© Mattie Poels.