De Belgisch/Syrische ûd-speler en componist Elias Bachoura slaat een muzikaal verbindende brug tussen Oost-en-West.

English version below

Elias Bachoura is een bevlogen ûd-speler en componist. Hij studeerde aan het Conservatorium van Damascus, het Koninklijk Conservatorium van Brussel en het Hoger Instituut voor Muziek en Pedagogiek in Namen. Hij ontwikkelde een eigen speelstijl op de ûd, de Arabische luit. De ûd is hét belangrijkste instrument uit de Arabische wereld, wat de piano in de westerse wereld is. Arabische muziek is van origine eenstemmig en gebaseerd op toonladders (maqam), met micro-tonen die per toonladder verschillen. Hierdoor ontstaat er een legio aan toonladders en daarmee een legio aan timbres en klankkleuren.

Bachoura benadert weliswaar de ûd op Arabische, maar ook op westerse wijze. Zijn tonaliteiten bewegen zich geraffineerd door de westerse en Arabische signatuur, dat het best hoorbaar is in het titelstuk Biharayto. Hiermee creëert hij avontuurlijke muziek die, ondanks de diverse tonaliteiten, zeer toegankelijk is.

Al jaren staat hij in de schaduw als begeleider van diverse artiesten. Maar nu staat hij, meer dan terecht, op de voorgrond met zijn debuut-CD Biharayto (Aramees voor ‘Eindelijk’). Een fantastisch album waarop we een meester horen op de ûd. Hij speelt eigen werk dat hij componeerde tussen 1998 en 2012. Composities waarin hij het hele scala van de ûd belicht. Er klinken fraaie arpeggio’s in Sur les murs d’Assur en in Le Petit Julien horen we hem wisselen tussen solo en vraag-en-antwoord, speelt hij in tertsen en dempt hij zo nu en dan de snaren. In Biharayto horen we een scala aan klankkleuren, speelt hij op de hals (bij de stemknoppen), slaat en klopt hij op de klankkast, veegt/raspt hij over de snaren (terwijl hij solo doorspeelt) en draait uiteindelijk de laagste snaar steeds lager en daarmee steeds zachter in volume. Hiermee creëert hij een rijke ûd-ontdekkingstocht. In veel stukken switcht hij organisch tussen de westerse en Arabische tonaliteiten. In Fantaisie Hijaz speelt hij zelfs akkoorden, naast een wisselende melodie tussen de lage en hoge positie, terwijl de compositie Melodies Orientales weer heel westers aandoet en zelfs een folk-metier heeft.

Zijn spel is zeer rijk geoutilleerd, trefzeker en verhalend. Soms vergeet je dat je eigenlijk maar naar één instrument luistert. Elias Bachoura bezit de virtuositeit om je op organisch wijze mee te nemen in melodische en harmonische structuren. Zijn muziek beweegt zich over de oost-west-muzikale scheidingslijn waarin hij alles laat horen wat daar te vinden is.

English version

Belgian/Syrian ûd player and composer Elias Bachoura builds a musical bridge between East and West.

Elias Bachoura is a passionate ûd player and composer. He studied at the Damascus Conservatory, the Royal Conservatory of Brussels, and the Higher Institute for Music and Pedagogy in Namur. He developed his own playing style on the ûd, the Arabic lute. The ûd is the most important instrument in the Arab world, what the piano is in the Western world. Arabic music is originally monophonic and based on scales (maqam), with micro-tones that differ within each scale. This creates a multitude of scales and thus a multitude of timbres and tone colors.

Bachoura approaches the ûd in both an Arabic and a Western way. His tonalities move subtly through both Western and Arabic signatures, which is most audible in the title piece, Biharayto. With this, he creates adventurous music that, despite its diverse tonalities, is highly accessible.

For years, he has been overshadowed as an accompanist for various artists. But now, he is more than deservedly in the spotlight with his debut CD, Biharayto (Aramaic for Finally). A fantastic album on which we hear a master of the ûd. He plays original work composed between 1998 and 2012, compositions in which he explores the full range of the ûd. Beautiful arpeggios resonate in Sur les murs d’Assur, and in Le Petit Julien he alternates between solo and call-and-response, playing in thirds and occasionally muting the strings. The composition Biharayto is full of timbres. He plays on the neck (near the tuning pegs), strikes and knocks the soundboard, brushes/rasps across the strings (while playing solo), and ultimately turns the lowest string lower and lower, thus softening its volume. This creates a rich exploration of the ûd. In many pieces, he switches organically between Western and Arabic tonalities. In Fantaisie Hijaz, he even plays chords, alongside a alternating melody between the low and high positions, while the composition Melodies Orientales has a distinctly Western feel and even a folk-inspired touch.

His playing is richly detailed, precise, and narrative. Sometimes you forget that you’re actually listening to only one instrument. Elias Bachoura possesses the virtuosity to organically transport you into melodic and harmonic structures. His music straddles the East-West musical divide, revealing everything in-between.

Elias Bachoura: Biharayto (Musiquepublique /Xango)

© Mattie Poels.