Het innoverende trio van Marco Mezquida schittert weer op zijn nieuwe album Táctil met een fantastische jazz & improvisatie-cross-over van klassiek, flamenco, folk en popmuziek.

English version below

De Spaanse pianist Marco Mezquida speelt al een decennia lang met zijn vaste begeleiders, de cellist Martin Meléndez en drummer / percussionist Aleix Tobias. Als inspirerend en vakkundig pianist, creëert hij een sublieme samenwerking waarmee hij een uitgebalanceerd trio laat horen op Táctil (zijn vierde album in deze bezetting), aangevuld met multi-percussionist Gala Celia en zangeres in Celeste Alias (subtiel in Fraterniteit).

Mezquida wordt geboren op de Balearen (Menorca) en speelde op meer dan 100 albums mee, waarvan 30 als leider. Hij nam deel aan projecten met onder andere de Puerto Ricaanse pianist Michel Camilo, de Amerikaanse saxofonist Lee Konitz, de Tunesische ûd (Arabische luit)speler en zanger Dhafer Youssef en de Israëlische zangeres Noa.

Hij draagt het album (en in het bijzonder het klassiek georiënteerde stuk Tempus fugit) op aan de bevolking van Gaza: “Iedere dag sterft er een gedeelte in mij, als ik naar de verschrikkelijk beelden uit Gaza kijk en zie ik de hypocrisie van de globale politiek”, zo schrijft hij in het begeleidende CD-boekje.

Met een gevoelig touché laat Mezquida zijn hart spreken in een zeer melodisch, ritmisch en vlijmscherp getimed repertoire. De diverse maatsoorten in zijn werk, zoals de wals in Nobles y sentimenteles of de 11/8ste maat in Constantine, zijn hier voorbeelden van. Terwijl Per di Boi richting de samba gaat en we de zuid-Amerikaanse candombe horen in Cádiz. Een compositie die wordt verrijkt met cello-solo en hammond-orgel (met een Michel Camilo-slot). Opvallend zijn de stukken Fraterniteit en World’s Hope, waar akkoord-omkeringen klinken: d.w.z. dat de grondtoon van het akkoord niet in de bas (linkerhand van de piano) te horen is, waardoor er een klassiek metier ontstaat en de stukken een lyrisch karakter krijgen. Alhoewel dit in Calvalcanti (met verbluffende cello-solo) ook gebeurt, kleurt hier de muziek meer richting Zuid-Amerikaans en Zuid-Afrikaans. Dit wordt nog eens versterkt door de prachtige melodische thematiek in een langzaam tempo, dat met aandacht en schitterend wordt uitgevoerd. Iets soortgelijks treffen we ook aan in Cuando vienes, met een fraai, arpeggio’s-gekleurde linkerhand van de piano, terwijl het daaropvolgende Hermana karakteriserend is door de ostinato ritmiek, die als een doorlopende lijn door de compositie wandelt. Dat komen we ook tegen in het titelstuk Táctil, waar de melodie klinkt als een schitterende twinkeling van pianoklanken. In het slotstuk Brújula zit een verborgen hymne, die eindigt met een (Jarrett)gospel met voortreffelijk solowerk.

Marco Mezquida is een bezielend musicus die virtuoze en wervelende passages met gemak inwisselt voor soberheid en subtiliteit en dit aanvult met alles wat daartussen muzikaal te vinden is. Hij wordt daarbij markant en bevlogen bijgestaan door zijn medemusici. Het resultaat is een coherent geheel waar het om de schoonheid van de muziek draait en de solistische fragmenten van zowel piano, cello als percussie de muziek een prachtige extra lading geven.

English version

Marco Mezquida’s innovative trio shines again on his new album Táctil with a fantastic jazz & improvisation crossover of classical, flamenco, folk, and pop music.

Spanish pianist Marco Mezquida has been playing for a decade with his regular accompanists, cellist Martin Meléndez and drummer/percussionist Aleix Tobias. As an inspiring and skilled pianist, he creates a sublime collaboration that showcases a well-balanced trio on Táctil (his fourth album in this lineup), complemented by multi-percussionist Gala Celia and singer Celeste Alias ​​(subtle in Fraterniteit).

Mezquida was born in the Balearic Islands (Menorca) and has played on more than 100 albums, 30 of which as a leader. He participated in projects with, among others, Puerto Rican pianist Michel Camilo, American saxophonist Lee Konitz, Tunisian oud (Arabic lute) player and singer Dhafer Youssef, and Israeli singer Noa.

He dedicates the album (and in particular the classically oriented piece Tempus fugit) to the people in Gaza: “Every day a part of me dies when I look at the terrible images from Gaza and see the hypocrisy of global politics,” he writes in the accompanying CD booklet.

With a sensitive touch, Mezquida lets his heart speak in a very melodic, rhythmic, and razor-sharp timed repertoire. The diverse time signatures in his work, such as the waltz in Nobles y sentimenteles or the 11/8 time signature in Constantine, are examples of this. Meanwhile, Per di Boi leans towards samba and we hear South American candombe in Cádiz. A composition enriched with a lovely cello solo and Hammond organ (with a Michel Camilo-style ending). The pieces Fraterniteit and World’s Hope are striking, featuring chord inversions: that is, the root note of the chord is not heard in the bass (the left hand of the piano), creating a classical style and giving the pieces a lyrical character. Although this also occurs in Calvalcanti (with a stunning cello solo), the music here leans more towards South American and South African influences. This is further reinforced by the beautiful melodic themes in a slow tempo, performed with attention and brilliance. We find something similar in Cuando vienes, with a fine, arpeggio-colored left hand of the piano, while the subsequent Hermana is characterized by the ostinato rhythm, which wanders through the composition like a continuous line. We also encounter this in the title piece Táctil, where the melody sounds like a brilliant twinkle of piano notes. The closing piece Brújula contains a hidden hymn, which ends with a (Jarrett) gospel featuring excellent solo work.

Marco Mezquida is an inspiring musician who effortlessly exchanges virtuosic and swirling passages for sobriety and subtlety, complementing this with everything musical in between. He is supported in this by his fellow musicians in a striking and spirited manner. The result is coherent music, where the focus is on the beauty of the music, and the solo fragments from piano, cello, and percussion give the music a beautiful and additional dimension.

Marco Mezquida Trio: Táctil (Galileo/ Xango)

© Mattie Poels.