Het Canadese Trio Fibonacci speelt op hun nieuwe album TImeless horizon werken van Ludovico Einaudi die zijn bewerkt voor viool, cello en piano.

English version below

Eind jaren ’60 ontstond de minimal music, waar Philip Glass, Terry Riley en Steve Reich de pioniers van waren. Een componist als Michael Nyman voegde aan het minimalisme een nieuwe vorm toe. Hij gebruikt harmonieën, akkoorden, die hij steeds herhaalt, vaak in 4 of 8 maten. Deze cyclus kan in zijn herhaling al minimal genoemd worden, ware het niet dat de melodie verandert, het ritme evolueert en de instrumentatie steeds wordt aangepast. Deze componeer- en werkwijze vinden we ook terug in de muziek van de Italiaanse componist Ludovico Einaudi, wiens werk de laatste jaren een enorme vlucht heeft genomen.

Het Canadese Trio Fibonacci speelt op hun album Timeless horizons dertien stukken van Einaudi die bewerkt zijn voor strijktrio, voor piano/ cello en piano/ viool. Het trio werd opgericht in 1998 en bestaat uit violiste Julie-Anne Derome, celliste Gabriel Prynn en pianist Maxim Shatalkin. Deze drie musici werkten samen met meer dan zestig componisten en gaven concerten in Europa, Argentinië, Zuid-Afrika, Brazilië en Japan, en naar Berlijn, San Francisco en New York.

Fraai zijn de arrangementen waar partijen (complementair) zijn verdeeld over piano, cello en viool, waar melodische structuren, thematiek en ritmiek tot een vanzelfsprekend coherent spel zijn getransformeerd. De muziek van Einaudi ligt goed in het gehoor, zó goed, dat pathetiek op de loer ligt. Maar het Trio Fibonacci zorgt ervoor dat de muziek voor zich spreekt en er een fraaie en logische uitvoerings-praktijk wordt gehanteerd. Waar dynamiek, legato, staccato en accelerando en diminuendo… zo worden gespeeld dat er organische muziek ontstaat waar je moeiteloos in wordt meegevoerd.

English version

On their new album, Timeless horizons, the Canadian Trio Fibonacci plays works by Ludovico Einaudi arranged for violin, cello, and piano.

Minimal music emerged in the late 1960s, pioneered by Philip Glass, Terry Riley, and Steve Reich. Composers like Michael Nyman added a new form to minimalism. He uses harmonies and chords, which he repeats repeatedly, often in four or eight bars. This cycle, in its repetition, could already be called minimal, were it not for the fact that the melody changes, the rhythm evolves, and the instrumentation is constantly adapted. This compositional and working method is also found in the music of the Italian composer Ludovico Einaudi, whose music has become increasingly popular in recent years.

On their album, Timeless horizons, the Canadian Trio Fibonacci plays thirteen pieces by Einaudi arranged for string trio, piano/cello, and piano/violin. The trio was founded in 1998 and consists of violinist Julie-Anne Derome, cellist Gabriel Prynn, and pianist Maxim Shatalkin. These three musicians have collaborated with over sixty composers and given concerts in Europe, Argentina, South Africa, Brazil, and Japan, as well as in Berlin, San Francisco, and New York.

The arrangements are beautiful, with parts (complementarily) arranged for piano, cello, and violin, where melodic structures, themes, and rhythms are transformed into a naturally coherent interplay. Einaudi’s music is easy to listen to, so good that it can be easily overshadowed by pathetic elements. But the Trio Fibonacci ensures that the music speaks for itself and employs a beautiful and logical performance style. Where dynamics, legato, staccato, accelerando, and diminuendo… are played in such a way that organic music emerges that effortlessly draws you in.

  • Trio Fibonacci: Timeless horizons (Challenge Records INT)

© Mattie Poels.