Het Italiaanse kwintet Senduki speelt op hun debuut-CD Strania een moderne mix van de tarantella, de opzwepende zuid-Italiaanse dans.

English version below

De tarantella is de populaire Zuid-Italiaanse dans. Een snelle 6/8ste maat is kenmerkend voor deze parendans. Opzwepend door de steeds herhalende ritmiek, akkoorden (harmonieën) en melodieën. In vroeger tijden dacht men dat, als je door de tarantula-spin was gebeten, je het gif uit je lijf kon zweten door lange tijd opzwepend te dansen.

De tarantella is nog steeds zeer populair in Zuid-Italië, in Puglia, Sicilië en Calabrië, waar het kwintet Senduki vandaan komt. Het jaarlijks terugkerende tarantella-festival in Melpignano en musici als Christina Pluhar, Antonio Castrignanò en de band TarantaNera brengen elk hun eigen versie van deze zo karakteristieke dans.

Senduki benadert de tarantella vanuit modern oogpunt. De arrangementen klinken ferm door stevige drums/ percussie (tamboerijn), mondharp, elektrische gitaar & bas, accordeon, doedelzak, launeddas (blaasintrument met 3 pijpen, prachtig in Senduki en Pàru centra pàru). De groep speelt overwegend nieuw gecomponeerde stukken, al dan niet op traditionele teksten, die handelen over de liefde, muziek maken, verdriet en spiritualiteit.

De krachtige (vrouwen)zang van Elisa Surace is bezwerend en heeft die soepele wendbaarheid die de tarantella zo herkenbaar maakt, met energieke uithalen in het stuk Senduki. Naast de vocalen van zangeres Surace, horen we ook de markante mannenvocalen in Pàru centra pàru, het soepele accordeon-, doedelzak- en launeddaswerk van Domenico Morello, markante percussie- drumwerk van Peppe Costa, het rijk ondersteunende baswerk van Carmine Torchia en de vocalen en o.a. het gitaarwerk van Ettore Castagna.

De muziek van Senduki klinkt overtuigend, waarbij ze weliswaar als uitgangspunt de tarantella hebben gekozen, maar waar ook rock en pop voorbij komt, rap in Fùcu & palùmbi en zelfs kenmerken van de Noord-Italiaanse trallalero flitsen voorbij in Chitarra si’ di lignu, dat innemend wordt gezongen door Ettore Castagna. De trallalero is de mannenzang uit de havenplaats Genua. Een stijl die is ontstaan doordat vissers die, eenmaal terug aan land, nog even wat dronken in het café, spontaan een lied aanhieven, fonetisch ondersteund.

Op organische wijze mengt Senduki al deze stijlen en kenmerken waarmee de groep bewijst dat de hedendaagse tarantella nog steeds innoverend en springlevend is.

English version

On their debut CD, Strania, the Italian quintet Senduki plays a modern blend of the tarantella, the exhilarating southern Italian dance.

The tarantella is a popular southern Italian dance. A fast (6/8th) beat characterizes this dance, performed by couples. Its exhilarating rhythm, chords (harmonies), and melodies create a stirring effect. In the past, it was believed that if you were bitten by a tarantula spider, you could sweat the venom out of your body by dancing vigorously for a long time.

The tarantella remains very popular in southern Italy, in Puglia, Sicily, and Calabria, where the quintet Senduki is based. The annual tarantella festival in Melpignano, along with musicians like Christina Pluhar, Antonio Castrignanò and the band TarantaNera, each perform their own version of this characteristic dance.

Senduki approaches the tarantella from a modern perspective. The arrangements sound robust with heavy drums/percussion (tambourine), Jew’s harp, electric guitar & bass, accordion, bagpipes, and launeddas (a wind instrument with three pipes, beautiful in the pieces Senduki and Pàru centra pàru). The group plays predominantly newly composed pieces, sometimes with traditional texts, that deal with love, making music, grief, and spirituality.

The powerful (female) vocals of Elisa Surace are enchanting and have the fluidity that makes the tarantella so recognizable, with energetic outbursts in the piece Senduki. Besides the lovely vocals of singer Surace, we also hear the striking male vocals in Pàru centra pàru, the supple accordion, bagpipe, and launeddas work of Domenico Morello, the striking percussion and drumming of Peppe Costa, the richly supporting bass work of Carmine Torchia, and the vocals and guitar work of Ettore Castagna, among others.

Senduki’s music sounds convincing, although they have chosen the tarantella as their starting point, but also incorporates rock and pop, rap in Fùcu & palùmbi, and even features of the Northern Italian trallalero flash by in Chitarra si’ di lignu, which is engagingly sung by Ettore Castagna. Trallalero is the male vocal style from the port city of Genoa. A style that originated when fishermen, having had a drink in a café once back on land, spontaneously broke into song, supported phonetically.

The band Senduki organically blends all these styles and characteristics, proving that the contemporary tarantella is still innovative and alive.

  • Senduki: Stanìa (Alfa Music/ Xango)

© Mattie Poels.